Dit is Mithras. Hij werd lang voor onze jaartelling op een 25 december geboren uit een maagd. Zijn vader was een god. Mithras had twaalf discipelen en een laatste avondmaal. Drie dagen na zijn sterven herrees hij uit de dood. Hij sprak de woorden: "Wie mijn bloed niet drinkt en mijn vlees niet eet zal geen verlossing ervaren."

Dit is Dionysos. Dionysos is een godsmens, hij veranderde water in wijn. Hij reed op een ezel een stad binnen, zweeg wanneer hij door een koning beschuldigd werd en hij werd ter dood veroordeeld. Arme Dionysos.

Dit is Attis. Lach hem niet uit om zijn smurfenmutsje. Hij werd aan een boom genageld, in een graf geplaatst met een grote grafsteen ervoor. Na drie dagen herrees hij uit de dood. Dit gebeurde in een lente.

Dit is Osiris, de Heer des Heeres, de God der Goden, de Goede Herder, de god die mensen deed herboren worden. Zijn geboorte werd aangekondigd door Drie Wijzen: Mintaka, Anilam en Alnitak, welke we nog zien in het sterrenbeeld Orion. Zijn aanbidders aten zijn ‘vlees’, in de vorm van graankoeken.

Dit is Horus (rechts). Hij werd net als Mithras geboren op een 25 december. Hij werd geboren in een grot en een ster in het oosten kondigde zijn geboorte aan. Zijn aardse vader heette Seb. Hij stamde uit een koninklijke familie. Hij werd gedoopt door Anup de Doper, welke onthoofd werd. Horus had twaalf discipelen. Een van Horus’ grootste wonderen was het doen herrijzen uit de dood van een man genaamd El-Asar(us). Hij kon bovendien op water lopen. Hij werd ookwel de KRST of de Gezalfde genoemd. Horus werd gekruisigd tussen twee dieven, begraven in een tombe en stond na drie dagen op uit de dood. Zijn titels luidden: de Weg, de Waarheid, de Mensenzoon, de Goede Herder, het Lam Gods en het Vleesgeworden Woord.

Dit is Boeddha. Zijn moeder werd op goddelijke wijze bevrucht. Boeddha stamt af van koningen. Op zijn dertigste levensjaar zag hij het licht. Hij werd beproefd door de Kwade, maar wist elke verleiding te weerstaan. Tijdens zijn leven liep hij op water en had hij twaald discipelen.

Het is het jaar 2500. De mensheid heeft zich ondanks oorlogen en epidimieën millennia lang staande weten te houden. Sinds de twintigste eeuw na Christus, de eeuw waarin wetenschap hoogtij vierde en geboorte gaf aan moderne technologie, verkent de mens de ruimte. Beginnende bij kleine cirkels rond de dampkring, robots op de maan, mensen op de maan, stiefelt de mens de eenentwintigste eeuw in. We maken foto’s van Mars en binnen enkele decennia zet de mens voor het eerst voet op de rode planeet. Dit verleggen van grenzen gaat volgens verwachting in sprongen vooruit. Het transport gaat sneller en tegen het eind van de eenentwintigste eeuw ontdekken we een manier om de beperking van de lichtsnelheid te doorbreken. Deze doorbraak is een revolutie in ons gehele bestaan. Niets is ons te ver en al eeuwenlang weten we, vastgelegd in statistieken verkregen door berekeningen, dat we niet alleen zijn in het heelal. De kans op leven op een planeet is dan wel klein, maar het onvoorstelbaar grote aantal planeten in het hele universum beschouwend is het onrealistisch te veronderstellen dat er nergens anders leven is. Het duurt dan ook niet lang of we ontdekken aan het begin van de drieëntwintigste eeuw een kleine planeet, gelijkend de aarde, waarop leven wordt gesignaleerd.

Enthousiast en nieuwsgierig als de mens is, razen we met onze ruimtevoertuigen op het bolletje af.
Een kleine expeditie landt, na enkele metingen van de dampkring en zwaartekracht gemaakt te hebben, op het harde oppervlak van de vreemde planeet. Daar ontmoeten we primitieve wezens, die door een gelijksoortige natuurlijke evolutie sterk op onze voorouders lijken. In onze beschermende ruimtepakken met helmen zijn we een opzienbarende verschijning voor de primitievelingen. Ze verbazen zich over onze schotelvormige ruimtevoertuigen, welke ze niets anders kunnen noemen dan donderende wolken of hemelse strijdwagens. Een enkeling valt de expeditieleden aan, maar deze wordt alvorens hij hen iets kan aandoen neergeschoten met een modern handwapen. De bewoners die toekijken zijn verbijsterd. Het slachtoffer ligt als door bliksem getroffen dood op de grond. Bliksem welke normaal uit de hemel komt is nu afkomstig uit de hand van een op hun planeet nedergedaalde bezoeker. De conclusie die de primitievelingen trekken is meer dan logisch: de bezoekers zijn goden.
De mensen worden aanbeden, worden offers en geschenken gebracht en ze voelen zich koning te rijk tussen deze plotseling gastvrije wezens. Na enige tijd vinden de expeditieleden dat het tijd wordt dat er wat teruggedaan moet worden. De primitieve beschaving kan immers veel efficiënter en gemakkelijker leven als ze wat technologie, taal en morele regels krijgen. Deze zaken schenken de mensen hen dan ook. Ze houden het simpel, daar de hypermoderne wetenschap van de mens nog veel te moelijk is en bovendien gaat onderlinge communicatie lastig. Ze leggen veel basale dingen uit over hoe te leven, hoe huizen te bouwen, hoe eten te verbouwen en hoe taal te gebruiken in zowel schrift als in spraak. Waar de expeditieleden veel van weten is vanzelfsprekend de ruimte, dus daar kunnen ze meer over vertellen. Dit alles zorgt ervoor dat de buitenaardse wezens een sprong vooruit maken in hun ontwikkeling, een sprong die onverklaar is als je ontkent dat ze bezoekers van een andere planeet hebben gehad.

Dit alles is wat er ook op aarde gebeurd is, duizenden jaren geleden. Wij hebben het zelfs opgeschreven, aangetekend, opdat het niet vergeten zal worden. En we hebben het niet vergeten. Tal van culturen, verspreid over de hele wereld, spreken over bezoekers van boven, die dingen konden die hun pet te boven ging. Deze bezoekers zijn nu beter bekend onder de noemer ‘goden’.

De perfectie van God is in de Bijbel ver te zoeken. Absolute perfectie betekent dat alles wat je bent perfect is, alles wat je doet perfect is, dat alles wat je maakt perfect is. God schiep de mens. Is de mens perfect?

Het gegeven dat je als mens God moet erkennen om verlost te worden is een teken van zwakte (en bovendien een voorwaarde voor het ontvangen van liefde). Als God perfect is heeft Hij geen erkenning nodig, maakt Hij geen onderscheid, is Hij niet van zijn stuk te slaan door de imperfectie van de mens. Perfecte personen treuren niet, want perfecten voelen zich perfect.

God wil heel graag dat iedereen bij Hem komt, maar het lukt Hem niet. Hij deed Zijn best door Zijn Zoon te sturen, maar dat was niet genoeg om de gehele mensheid zo ver te komen Hem te erkennen. Arme God, het is Hem niet gelukt, Hij is niet volmaakt gelukkig, niet perfect.

God kan geen persoon zijn, daar is Hij te perfect voor. De personificatie van God die je in de Bijbel vindt is een stijlfiguur om Hem enigszins vatbaar te maken. Het is een prachtig, doeltreffend stijlfiguur dat meer duidelijkheid schept dan bijvoorbeeld de enigmatische hindoestaanse Ishvara.
Dat de Bijbel de mens dichter bij God brengt, daar ben ik het helemaal mee eens; de Bijbel vertaalt Gods onvatbaarheid naar een menselijk niveau.

Ik kan smullen van complottheorieën. Met name als ze gehuld zijn in een dikke spirituele newagesaus. De visies van Marcel Messing, die in onderstaand vraaggesprek ontvouwd worden, vormen een dergelijke theorie. Hij legt prachtige verbanden tussen de terreuraanslag op het WTC, nanotechnologie, de Annunaki, indianenreligie, genetica, chakra’s. Ja, alles komt voorbij en alles heeft betekenis. Zelfs Atlantis en Roodkapje blijven niet onberoerd. Ontzettend interessant. De video duurt negentig minuten, dus het is een lange zit.

Klik hier

Wij zitten gevangen in een grotachtige woning. Van jongs af aan zitten we geketend en kunnen we niets anders doen dan voor ons uit staren. We zijn ongewis van de uitgang die zich recht achter ons bevindt. Op een verhoging boven de uitgang brandt een vuur met daarvoor een muurtje waarop mensen van buiten de grot voorwerpen leggen en deze misschien zelfs laten bewegen alsof ze een poppenkastvoorstelling geven. Alles wat wij als gevangenen zien, ons hele leven lang, zijn de schaduwen op de muur. We kennen niets anders dan de schaduwen, ze zijn voor ons de werkelijkste werkelijkheid. Soms horen we geluiden, maar door de echo in de grot lijken deze van de schaduwfiguren te komen. Als we met elkaar praten hebben we het over de vorm van de schaduwen, de geluiden van de schaduwen en de bewegingen van de schaduwen. Als we ons toch eens konden omdraaien, dan zouden we de buitenwereld zien en alle werkelijke voorwerpen waarvan we tot dan toe enkel de schaduw kenden. We zullen het poppenspel ontmaskeren en verbluft staan van de werkelijke schoonheid van de werkelijke wereld.

Klinkt dit onwerkelijk? Verwerp dit idee niet al te snel. Iedereen heeft ergens het gevoel dat er meer moet zijn. Dat is de reden dat men religie zoekt, omdat er iets niet lijkt te kloppen. Wat nu als ik je zeg dat wij gesimuleerde wezens zijn in een virtuele wereld? Nee, ik zit niet zo vaak achter mijn laptopje dat ik krankjorum geworden ben. Ik zeg dit met mijn volle verstand.
De computers van tegenwoordig kunnen al ontzettend veel. Nog geen dertig jaar geleden was het een topprestatie een wereld als die van PacMan te scheppen. Tegenwoordig zijn er mensen die zich verliezen in virtuele werelden als Second Life. Wat als deze trend zich nog eens dertig jaar voortzet? We zullen complete werelden kunnen scheppen, die even complex en groot zijn als onze eigen wereld. Enkel door te extrapoleren wat we in de afgelopen jaren hebben weten te bereiken is dat idee helemaal zo vreemd nog niet. We zullen met onze toekomstige computerkracht talrijke simulatiewerelden kunnen scheppen en in elke wereld zal een virtueel evenbeeld van jou kunnen rondlopen met elk een zulk complex karakter dat ze een werkelijk bewustzijn zullen hebben. Stel dat er op den duur een biljoen simulaties kunnen draaien op verschillende computers met elk een klein verschil toegevoegd als wijze van experiment. Hoe groot is dan de kans dat jij en ik nu niet zelf in een dergelijke simulatie leven? Eén op een biljoen. En dan houd ik nog buiten beschouwing dat de wereld die de simulaties gemaakt heeft ook nog eens een gesimuleerde wereld zou kunnen zijn.

We zitten gevangen in een computersimulatie en kunnen onmogelijk ontsnappen. Onze wetenschap probeert de werkelijkheid te doorgronden, maar ironisch genoeg is de wereld die ze analyseert zo nep als PacMan’s doolhof, al dan niet iets complexer.

"De mens van vandaaghoudt er verkeerde opvattingen op na. Hij doet waarheid alsonwaarheid af en onwaarheid als waarheid. Zo is er bijvoorbeeldiemand die een makkelijk leventje wil leiden, met goed voedsel enzonder te werken. Dat is een verkeerde opvatting. Zelfs wanneermen ademt, eet en zich beweegt, werkt men.
Niemand kan dus aan werken ontsnappen. Zo is er ook gezegd dat dedwaas al ziende blind is. Dat geldt ook voor het zien van God,het ervaren van God en het genieten van God. Hij zegt dan: ‘Ikwil God zien.’

Alles wat je ziet is eenmanifestatie van God. Alles waarvan je geniet is een uitdrukkingvan Goddelijkheid. Is God op de een of andere verre plek tevinden? Liefde is de vorm zelf van God. Alles wat je kunt zien isGoddelijk. De kosmos is God. Dit alles zien en God niet ervaren,is pure dwaasheid. De oorzaak voor dit alles ligt in eengeestestoestand die je kunt vergelijken met een met stof bedektespiegel. De geest kan pas klaar en helder zien wanneer het stofis verwijderd. Het hart, dat van nature zuiver is, wordt bedektmet onzuiverheden die door de geest gecreëerd zijn. In plaatsvan deze onzuiverheden te verwijderen, voegt de mens er nogmeerdere aan toe, en daardoor kan hij dan de Geest binnenin hemniet gewaarworden.

De onstandvastigheid vande denkende geest is het gevolg van twijfel en achterdocht, dieuit gehechtheden en haatgevoelens voortkomen. Voortdurend wordtde mens achtervolgd door twijfels en zorgen. De grondoorzaakhiervoor is dat hij zelfs in zichzelf te weinig vertrouwen heeft.Twijfels doen voorkeuren en afkeuren ontstaan, die hem alsslangen sarren. Daarom dient de mens een vast vertrouwen aan tekweken, zo niet in God, dan toch in ieder geval in zichzelf.Zelfvertrouwen zal tot Godsvertrouwen leiden, omdat hij en Godniet verschillend van elkaar zijn."
(Uit: ‘Sathya Sai Baba – Universal Revelations‘, door MataBetty)